09/04/2023
Als echte Purmerender haal je bij het begin van de lente natuurlijk meteen de hogedrukspuit tevoorschijn om de groene tuintegels een frisse wasbeurt te geven. Net als ik de koppelstukken weer bij elkaar gevonden heb, gluurt buurman over de schutting.’ Zo buur, jij hebt er zin in’, kan je bij mij ook even spuiten’? Als ik hem duidelijk maak dat ik er eigenlijk helemaal geen zin in heb, reikt buurman een koud biertje aan en besluiten we als milieuvrienden het groen nog even aan de tegels te laten zitten. ‘Zeg’, begint buurman, ‘wij zijn een poosje geleden toch bij een raadsvergadering geweest, lijkt met leuk om vanavond nog eens te gaan, tv kijken is lastig, want dan klept buurvrouw er constant tussendoor’. Als we de raadzaal binnenstappen blijkt dat er een behoorlijk aantal gasten van de raad aanwezig is. Buurman begint vrolijk richting tribune. “Hallo, iedereen noodrantsoenen meegenomen, want het kan wel eens uitlopen.” Na beëdiging met bloemen worden de hamerpunten bijgeschaafd en aangenomen. De koffie gaat erin met koek en iedereen gaat er eens goed voor zitten. Wilde moties, altijd goed voor actie en deze keer komt ‘de borrel’ op de raadstafel. ‘O ja’ fluistert buurman,‘dat herinner ik me nog, gezellig even napraten met een alcoholvrij biertje. Weet je nog buur, jij vertelde toen over de al eerder verbannen saucijzenbroodjes en daarna de gevulde koeken motie, waardoor er nu ook wortels en tomaatjes op het snackmenu staan’. De verbazing op de tribune stijgt als de indieners van de motie de raadsborrel typeren als een soort bacchanaal dat ook nog eens handen vol gemeenschapsgeld kost. Buurman laat de tribunegasten weten dat hij daar echt anders over denkt. “Mijn probleem bij de borrel is dat ik niet weet welke bitterballen de echte zijn en de mini loempia’s altijd loeiheet zijn.” De uitsmijter gaat vanavond over spreektijd voor afgesplitste partijen. Op de tribune vragen de gasten, die dan nog niet gevlucht zijn, zich af waarom de toch al geringe spreektijd voor deze partijen, waarvoor iedereen eerder het jawoord heeft gegeven, aan deze motie wordt besteed. Het wordt nogal wat ingewikkeld, maar buurman snapt het allemaal wel. “Hebben ze met afsplitsen zichzelf toch mooi in eigen voet geschoten.” Eerder is de bel geluid voor de laatste ronde, ‘het is weer tijd, de hoogste tijd’, waardoor een andere motie niet meer kan worden behandeld. Het buffet is gesloten, de frituur is uit en de borrel is elders, maar buurman neemt met de paar overgebleven diehard gasten van de raad de ontstane situatie nog even door. Een week later stuift buurman binnen met twee koude biertjes en een schaal echte bitterballen: “Geweldig buur, de uitgestelde motie die aandacht vraagt om gezinnen die slachtoffer zijn geworden van een systeemfout bijzondere bijstand te verlenen tot aan het bestaansminimum is alsnog unaniem aangenomen. Kom op, we maken er hier zelf nog een gezellige huiselijke raadsborrel van, wij hebben spreektijd genoeg.” Buurman is oprecht blij, maar toch… Kan daar niet wat aan gedaan worden? bozebuurman@msn.com
