22/10/2024
Als echte Purmerender doe je natuurlijk even je ogen dicht als je de binnenstad inloopt. Jezelf kleineren is ieders goed recht, maar het verlicht en wel uitdragen is natuurlijk iets anders. Op een vrijdagavond, in de veronderstelling dat het koopavond is, zie ik dat veel ondernemers er anders over denken. Behalve de grote winkelketens is vrijwel alles dicht. Beteuterd sta ik op de Kaasmarkt in het duister rond te kijken, word ik opeens op m’n schouder getikt door de buren. “He buur, jij ook hier?” Enigszins overvallen leg ik uit dat ik op zoek ben naar een cadeautje voor kennissen in de Hazepolder. ‘O ja’ zegt buurvrouw, ‘in het algemeen aardige mensen hoor’. Buurman, nieuwsgierig als altijd, vraagt ‘hoezo cadeautjes, het is toch nog geen Sinterklaas’. Terwijl Droef in een van de plantenbakken klimt omdat het lastig plassen is tegen een betonnen voet van een lantaarnpaal, en plassen tegen een boom op het bordes van de kerk hem misschien zijn latere plek in de hondenhemel gaat kosten, leg ik het uit. Bewoners van de Hazepolder krijgen nogal wat voor de kiezen, al meer dan een halve eeuw een gevaarlijke Sluisbrug, een ‘tijdelijke’ elektriciteitscentrale die nooit meer wegging/gaat, demping van de Ganzesloot, gerooide bomen, waarvoor geen nieuwe terugkomen, de bouw van een complete nieuwe wijk naast/voor de deur, met jaren lang heien en grondverstuivingen en afgelopen periode de renovatie van het viaduct A7. Als Droef kwispelend terugkomt met een statiegeldflesje in zijn bek, getraind door buurman, gaan buurvrouw en Droef alvast op huis aan. ‘Nou’ zegt buurman, ‘het is nu toch wel gedaan, de bouw is bijna klaar, het viaduct is weer open en nu mensen gedwongen worden om met de fiets naar de binnenstad te komen, verwacht ik toch ook eindelijk wel vrijliggende fietspaden op de Sluisbrug’. Dat zal ook wel, geef ik toe, maar buurtbewoners hebben nooit dwars gelegen met bezwaarschriften bij werkzaamheden, maar zitten wel met de gebakken peren. Zoals boren en jekkeren van ’s morgens vroeg tot ’s avonds, dagelijks honderden grote vrachtwagens door de wijk en als extra kers op de taart een kwartier wachten om met de auto de wijk uit en de Sluisbrug over te komen. ‘Tja’ zegt buurman, ‘wel netjes van die bewoners om, tijdens de renovatie van het viaduct niet te klagen en te protesteren’. ‘Maar’, vraagt buurman verder ‘waarom moet jij dan nu cadeautjes kopen’? Nou, na zo lang herrie en ellende is een bedankje wel op zijn plaats, maar wat denk je? Een meneer of mevrouw van Rijkswaterstaat die persoonlijk bij bewoners aanbelt, de hand schudt, excuses maakt voor maandenlang ellende en dan de pijn verzacht met een lekkere grote slagroomtaart, dat hoeft natuurlijk niet, maar als dank voor alle overlast twee zakjes bloemenzaad anoniem door de brievenbus schuiven is armoe troef. Met buurman hoofdschuddend naast me lopen we, weer met gesloten ogen, onder de kleinerende verlichting door naar huis. Twee zakjes bloemenzaad, Beemster zaad, dat dan weer wel. Kan daar niet wat aan gedaan worden? Boze Buurman.
Lekkere doos bonbons van de plaatselijke banketbakker lijkt me ook wel een goed idee.