Blije Buurvrouw

10/05/2024

Als echte Weidevenner ga je als het mooier weer wordt vanzelf een groter rondje wandelen met de hond. Geen punt in deze wijk, er zijn wandelmogelijkheden genoeg en nu de uitlaatroutes allemaal gemaaid zijn ga ik lekker met Joy op pad. Ik snuif de geur van vers gemaaid gras op en bedenk waarom nog niemand op het idee is gekomen om die heerlijke geur in een flesje als parfum te stoppen. Dan ’s ochtends bij het opstaan een beetje in je huis spuiten en het hele huis ruikt heerlijk. Joy maakt het allemaal niet uit, en ik zie dat ze net als ik geniet van het mooie voorjaar, ze snuffelt en snuift aan zo ongeveer ieder grassprietje. Ik kan zien dat ze helemaal gelukkig is, want dan gooit ze haar kont met een hupje omhoog en steekt haar neus in de lucht. Ik besluit om door te lopen naar de HOP aan de Barbadosstraat en het lijkt erop dat meer hondenbezitters dit van plan zijn. Het is er gezellig druk en ik ontmoet Jannie weer, de oprichtster van de Weidevenne bewonersgroep. Ze vertelt dat met twee officiële uitlaatplekken in Weidevenne de bewonersgroep nu officieel is opgeheven. We praten samen, onder het genot van een kopje koffie met ‘hondenkoekjes’, nog even na over de afgelopen jaren. Jannie: “Samen met bewoners en gemeente zijn heel veel gesprekken gevoerd en tegenslagen overwonnen, maar we waren het er altijd over eens, die HOP moet er komen. We zijn er best wel trots op en na al die jaren heb ik er weer nieuwe vriendinnen bij.” Ik kan het alleen maar beamen, want als ik om me heen kijk, zie ik alleen maar blije hondenbezitters met viervoeters die heerlijk los kunnen rondrennen op het grote grasveld. Ik riem Joy weer aan en we lopen nog even langs de A7 om te kijken hoe het met de werkzaamheden staat. Overal staan steigers met mannen met oranje hesjes die aan het werk zijn. Heel veel geboor en gehamer, maar de verwachtte opstoppingen zijn gelukkig nog uitgebleven. Manlief gaat lekker op zijn brommertje naar de haven en heeft zo ook nergens last van. ‘Ik heb eens even staan kijken’ zegt hij, ‘maar je kan wel zien dat ze in september klaar moeten zijn, nog nooit zoveel hesjes tegelijk aan het werk gezien. Meestal zijn ze aan het bellen of hebben werkoverleg met handen in zakken, maar hier wordt nou eens een keertje echt gewerkt. Dat ik dat nog eens mag meemaken. Wij mochten vroeger nog geen eens onder kantoortijd naar huis bellen’. Nog even en we gaan ons weer klaarmaken voor de Pinkstertocht met maar liefst tien boten. Eerste stop is altijd Broek op Langedijk, waar bij onze bekende havenmeester Pascal altijd de koffie klaar staat. Dan de volgende dag door naar Schagen, ook niet verkeerd. Het zal voor iedereen weer even wennen zijn, maar geduld is een schone zaak en rust kan je redden, weet ik inmiddels. Kijk, daar word ik nou helemaal blij van.

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *