04/07/2025
Als echte weidevenner geniet je van alle seizoenen, maar met dit mooie weer geniet ik vooral van al het groen en de vele kleuren in de wijk. Toch kiest manlief ervoor om deze periode op reis te gaan en wel naar Italië, het Lago Maggiore. Vind ik helemaal niet erg, pak de koffers in, smeer broodjes voor onderweg, zet de route uit in Google Maps en we gaan op reis. Het is geen reis zonder hindernissen, want het blijkt dat er veel werkzaamheden zijn en veel mensen hetzelfde idee hebben, maar we hebben de tijd en overnachten in Straatsburg in een hotel. Na een goede nachtrust de volgende ochtend weer vroeg op pad, deze keer rijden we niet door de Gotthardtunnel in verband met files, maar gaan over de berg heen via de Gotthardpas, een prachtige route waar we genieten van het uitzicht onderweg. Aan het einde van de middag komen we aan bij het vakantiehuis en dit blijkt nog mooier dan de plaatjes op internet. Het uitzicht is fantastisch, het is hier heerlijk rustig, dit gaan we de komende twee weken wel redden. Het thuisfront wordt uiteraard niet vergeten, we appen, facebooken en bellen regelmatig, want tja lang zonder contact dat lukt echt niet. Ik ben een echte moederkloek en vooral twee weken zonder de kleinkinderen gaat me aan het hart. Gelukkig snappen ze het en weten inmiddels dat oma (en ook wel opa, maar die laat het niet merken) graag wil weten of alles wel goed gaat nu ze op elf uur afstand zitten. Gelukkig gaat het daar goed, maar hier helaas niet. Ik ben graag zelfstandig maar soms vergeet je dat je niet meer alles kan. Ik zie voor het slapen gaan een reuze duizendpoot (voor mijn gevoel) op de muur bij m’n bed en in het buitenland zijn ze altijd groter. Manlief is al in dromenland, dus ik pak een krukje en mep dat ding hartstikke dood, want mooi niet dat ik zo kan slapen. Echter na de geslaagde moordpoging ga ik tegen de vlakte met krukje en al, boem, au! Manlief schrikt alsnog wakker van de klap en vraagt, ‘waarom roep je me dan ook niet’? Tja, vanwege de reuze pijn aan mijn pols zeg ik maar even niets. De volgende dag naar de Pronto Soccorso Generale, zoals de Eerste Hulp heet in Italië. Foto’s maken en na lang wachten in een warme wachtkamer komt de uitslag. Niks gebroken, gelukkig ken ik wat Italiaans dankzij mijn geweldige lerares Julie-Ann in Weidevenne, en begrijp ik wat de dottoressa mij vertelt. Wel in het gipsverband dat er na vijf dagen af mag, en paracetamol voor de pijn. Daar zit je dan op een prachtige locatie in de eerste week van de vakantie. Ik heb overal hulp bij nodig, want ik kan even niks met m’n rechterpols zonder pijn. Gelukkig is daar mijn redder in nood manlief die alles doet zonder protest en met heel veel liefde. Kijk, daar word ik nou helemaal blij van. Blije buurvrouw.
