21/08/2025
Als echte Weidevenner wordt ik zomers blij van de rust in de wijk, misschien omdat ik een dagje ouder word, maar toch. Na mijn val in het vakantiehuis in Italië loop ik met een gekneusde pols in een brace door de wijk met Joy. Manlief loop gezellig mee, want om met je linkerhand zo’n flexriem te bedienen, dat gaat dus niet. De riem valt uit m’n hand en Joy loopt rustig verder, dus ik erachter aan om én Joy én de riem onder controle te krijgen. Laatste stuk de riem maar op éen stand gehouden. Maar wat een gedoe als je dominante rechterhand het niet doet, zoveel dingen waar je dan achter komt. Aardappels schillen lukt niet, een schaar werkt niet, want is ingesteld op rechts, washandje uitknijpen met éen hand werkt ook niet echt goed. En pannen afgieten al helemaal niet, want daar heb je twee handen voor nodig, maar ik moet zeggen manlief helpt waar hij kan. Gooit netjes de aardappels in het vergiet samen met de gekookte andijvie. Als ik vervolgens vraag of hij het geheel wilt stampen, zie ik hem met de stamper in de weer… in het vergiet. Tja, dat werkt niet echt lieve schat, misschien handiger als je alles in een pan gooit en daar gaat stampen? ‘Maar dat zei je niet’ is zijn reactie. Voor mij is dat logisch, maar als je als huisman na veertig jaar aan de slag gaat, heb je blijkbaar geen idee. Ik moet toegeven, ik heb ook geen verstand van een schilderijtje ophangen of een boot schuren en schilderen. Wij hebben dat goed verdeeld tot ieders tevredenheid, maar dan moet er even geen ongelukje gebeuren. Bovendien staat er ook nog een staaroperatie gepland, de tweede, en zodoende weet ik waar ik aan toe ben. Je mag twee weken niet bukken en zwaar tillen en manlief kijkt me wat treurig aan als ik hem dat vertel. Hij lijkt dan op Joy die me met grote treurige hondenogen aankijkt als ik aan de koffie met wat lekkers zit. Maar varen zit er momenteel toch niet in, want de matroos is gehandicapt en bijziend. Wel hebben we een week je Ardennen in september gepland, maar Weidevenne is ook mooi in de herfst met alle bomen en struiken in herfstkleuren. Voor dat het zo ver is ga ik eerst buiten genieten van alle bloembakken en hangbakken in de stad. Wat staan ze er toch mooi bij, komt vast doordat er zo af en toe een buitje valt tussen alle zonneschijn. De groenmannen zijn inmiddels alweer druk bezig met snoeien en maaien en vooral vegen van de al vroeg vallende blaadjes. Op het water doen de waterlelies hun best door zich flink uit te breiden en als ik met Joy ’s morgens vroeg via de Stokkenbrug door het Weideveld wandel, hoor ik om me heen allerlei vogels die het hoogste lied zingen en de nieuwe dag aankondigen. Wat is de natuur toch mooi. Kijk, daar word ik nou helemaal blij van.
