15/01/2026
Als echte Weidevenner geniet ik elke keer van alles in de wijk. Bijvoorbeeld het gigantische vuurwerk dat rond middernacht op 31 december wordt afgeschoten. Vanaf het dakterras is het een gigakabaal en zie ik de prachtigste vuurpijlen langskomen. Elk jaar is het al genieten van al het moois, maar deze (laatste?) keer overtreft het echt alle voorgaande jaren. Joy hebben we ’s middags al uitgelaten en ’s avonds een pilletje gegeven, zij vindt het een ramp en ligt dan te bibberen in haar mand onder de trap. Mijn hart breekt, maar gelukkig is het maar één keer per jaar. Een paar dagen later ga ik naar de opening van P3 en de nieuwjaarsreceptie van de gemeente, benieuwd hoe het geworden is na de verbouwing. Ik ben niet de enige, want het is een drukte van belang. Het begint al goed met twee prachtig zingende koren begeleidt door piano. Dan naar binnen voor de nieuwjaarsspeech van burgemeester Van Selm. Ook hier weer geweldige muziek van drie orkesten en de koren van de Muziekschool. Ik voel me reuze trots dat wij dat hier in Purmerend hebben en krijg er de rillingen van. Na afloop is het tijd om door het gebouw te struinen. De leslokalen van de muziekschool hebben grote ramen die uitkijken op het stadhuis en het park. Ik heb al kaartjes besteld voor een voorstelling van theater de Verbeelding, dat wordt genieten. Nu ik dit alles zo bekijk moet ik zeggen het is echt een vooruitgang, we hebben nu maar liefst twee mooie theaters in Purmerend. Als ik aan het eind van de avond naar buiten ga, word ik verrast door een schitterende witte wereld, koning Winter komt langs met sneeuw en ijs. Het is een tijdje geleden dat we dit gezien hebben. Mijn vriendin stuurt de volgende dag gelijk een berichtje of we nog ergens een slee hebben liggen voor haar kleinkinderen. Manlief glibbert naar de schuur en vindt daar ergens tussen allemaal gereedschap, hout, lampen en gereedschapskisten zo waar een slee, inclusief ruggensteun. Als ik later Kyan ophaal van school is het eerste wat hij vraagt, ‘oma, gaan we een sneeuwpop maken, please, please’, en ja, dan kan ik geen nee zeggen, en het is ook heerlijk om dat samen te doen. Geen idee meer hoe dat moet, maar Kyan heeft op school al geoefend en weet het precies. ‘Misschien is een sneeuwschuiver wel handig als ik jullie zo bezig zie, dat gaat een stuk sneller’ zegt manlief en komt met twee stuks. Ik schuif de sneeuw bij elkaar en Kyan rolt er een grote bol van. ‘Oma ik heb een wortel nodig voor zijn neus’, maar vandaag eten we andijviestamppot met worst, daarom geen wortel in huis. Gelukkig wordt een oranje schroevendraaier ook goedgekeurd. Tot slot een dikke ijsmuts met pompom en wat knoopjes als ogen en mond en ik moet zeggen, het ziet er leuk uit. ’s Avonds breng ik Kyan met rode koontjes naar huis. Kijk, daar word ik nou helemaal blij van. Blije Buurvrouw.
