31/03/2026
Als echte Weidevenner hou ik ervan als de lente te zien is in de wijk. De groenmannen zorgen ervoor dat ik overal narcissen en andere bloembollen zie. De knoppen beginnen uit te lopen en in de tuin schiet het onkruid, wat dus eigenlijk geen onkruid is, omhoog. Ach, het zonnetje schijnt en van werken in de tuin word ik altijd weer blij. Mijn rug vindt het wat minder, maar wat wil je na een winter met veel op de bank zitten. Manlief krijgt de kriebels nu de temperatuur boven de tien graden komt. ‘Het wordt tijd om de boot te schuren en schilderen’ roept hij enthousiast. De onderkant is al in de zomer gedaan en nu is het tijd voor de bovenkant, want de zonnepanelen moeten erop. ’s Morgens vroeg op pad kan helaas niet want de ochtenden zijn nog fris, maar zo rond koffietijd gaat hij op z’n scootertje op de haven aan. Er moet natuurlijk ook gepraat worden over het nieuwe vaarseizoen en hoe maak ik de boot vaarklaar. Gelukkig zijn er schippers genoeg die er ‘alles van weten’. Rond lunch begint hij dan met de klus. Dat valt best wel tegen, want nu hij er met z’n neus bovenop zit, ziet hij dat er toch meer plekjes zijn dan hij dacht. ‘Ik hoop dat het voorlopig mooi weer blijft, want ik ben nog wel even bezig’, moppert ie als hij aan het eind van de middag thuiskomt. Nu is het maart, dus tja, wat zal ik zeggen, als het dan een paar dagen regent, loopt er hier een zware donderwolk door het huis. Gelukkig komt Kyan nog twee keer na schooltijd, en dat is altijd een prima afleiding. “Opa zullen we gaan tafeltennissen?” De eettafel wordt uit elkaar geschoven, stoelen aan de kant en de wedstrijd kan beginnen. Manlief kon vroeger een aardig potje tafeltennissen en vindt het leuk om het nu aan zijn kleinzoon te leren. Ik ga de volgende dag met mijn vriendin naar het stadje, want er is markt en gratis tulpen halen. Dat laten we natuurlijk niet lopen, maar eerst even langs alle leuke kraampjes om te kijken naar wat de ondernemers uit de omgeving te bieden hebben. We kopen heerlijke honing, en verse jam voor de paasbrunch en ik kan de verleiding niet weerstaan om een handgemaakte hanger met armband te scoren. Na een lekker kopje koffie bij ons vertrouwde hoekje is het tijd om tulpen te gaan plukken. ’s Avonds gaan we samen voor de eerste keer naar het vernieuwde theater De Verbeelding. De theaterruimte blijkt een knusse zaal te zijn, niet te groot met een tribune waardoor iedereen goed zicht heeft op het podium dat gelijkvloers is. Geen vaste plekken, je kunt gewoon gaan zitten waar je wilt. De voorstelling met de artiesten zo dichtbij is eigenlijk heel bijzonder. We genieten van dit theater in het klein. De voorstelling is er niet minder om, we gaan hier zeker vaker komen. Kijk, daar word ik nou helemaal blij van.
