03/02/2026
Als echte Purmerender ben je natuurlijk benieuwd naar wie de stad bestuurt en hoe dat in z’n werk gaat. Af en toe trek ik samen met buurman de stoute schoenen aan en bezoeken we incognito een raadsvergadering. Gepikt en gesteven zit ik ’s avonds te wachten op buurman, als buurvrouw binnen stuift met de mededeling dat buurman vroeg het bed is ingekropen om de volgende dag uitgeslapen en fit te zijn voor het bezoek van Koningin Maxima. De oranje stropdas hangt over de stoel en zijn plan is om de koningin tijdens haar bezoek even fijntjes de situatie in de stad uit te leggen. Nou lekker weer, dan maar alleen naar het gemeentehuis. Het is gezellig druk, veel gasten en een flink aantal mensen die problemen hebben met een bouwhoogte, een brug, een oprit of een windmolen. Nou zijn vergaderingen meestal geen spectaculaire shows, maar deze keer is het echt opletten geblazen, want even niet goed luisteren of wegdoezelen en je bent de weg kwijt. Al snel wordt op de tribune verlangend uitgekeken of de deur nog niet openzwaait voor de kar met gevulde koeken. Het is een lange zit en als eindelijk een aantal wilde moties worden aangekondigd, komt het publiek weer tot leven. Nu worden er spijkers met koppen geslagen. Helemaal als vier partijen figuurlijk een strijkbout in de arena gooien. Het idee is de uitgestorven voddenboer in moderne vorm terug te laten keren om bewoners van huishoudelijk afval af te helpen. Bijvoorbeeld een strijkbout. Daar fiets je niet zomaar mee naar de milieustraat en een mobiele milieustraat zou dan een oplossing zijn. Nou, daar denkt een aantal partijen toch anders over, bijvoorbeeld, niet alleen de strijkbout, maar ook overbodige spullen van de buren meenemen. Niet iedereen is het daar mee eens, want met een paar strijkbouten, krultangen en Senseo apparaten in je fietstas en twee magnetrons op de bagagedrager naar de milieustraat fietsen is geen pretje, en als je met de auto gaat, kan je eerst nog even koffie drinken bij malle Pietje in de Flevostraat voordat je aan de beurt bent. Uiteindelijk blijkt de wethouder er al mee bezig te zijn. De volgende ochtend opgewekt naar buurman die chagrijnig de deur open doet. O jee buur, wat nou? ‘Ja hoor’ zegt buurman ‘om zeven uur vanmorgen al strak in het pak met oranje stropdas en voorzien van een zak door buurvrouw gebakken koekjes, om de koningin aan te bieden, en dan gaat het feest niet door’. Ik zie zowaar een traan in zijn ooghoek opzwellen, maar dat verandert snel als ik vertel over de strijkboutmotie. Zwaaiend met de voor Maxima bedoelde koekjes zegt buurman lachend, ‘vroeger kregen kinderen snoep of een goudvisje als ze iets inleverden bij de voddenboer, misschien een idee voor de mobiele milieustraat. Om straks de nieuwe locatie te bereiken, moet je brood en drinken meenemen voor onderweg’. Kan je daar niet wat aan gedaan worden? Boze Buurman.
