15/03/2026
Na uitreiking van de Sportpenningen in De Beuk nog even napraten met wethouder Mario Hegger. Het is de laatste keer dat Mario deze penningen uitreikt, want hij vindt het tijd om te stoppen als wethouder en daarmee is deze uitreiking, die hij zo’n tien jaar geleden zelf op poten heeft gezet, ook voor hem de laatste keer. Het is voor de sporters elke keer een feest, maar ook voor Mario altijd een geweldige avond van ‘eren en waarderen’.
Mario: “Ik ben nu twaalf jaar wethouder en moet nog een jaar werken tot mijn pensioen, maar dan is het tijd voor onder andere mijn gezin en de kleinkinderen. Het wethouderschap of een andere functie in de politiek zie ik voor de komende vier jaar niet zitten, ondanks dat ik het altijd met veel plezier heb gedaan.” Mario was de afgelopen twaalf jaar wethouder met als portefeuilles Economische Zaken, Sport en Werk en Inkomen. Dat zijn veel verschillende onderwerpen maar dat vindt hij niet erg. “Ik wil altijd graag een portefeuille hebben met onderdelen waar je veel contact hebt met mensen, dat vind ik het mooiste. Met mensen werken, dingen voor elkaar krijgen, dat doe ik natuurlijk niet alleen maar samen met een team van medewerkers.”
Kan je als wethouder ook je eigen ideeën kwijt?
“Ja zeker, als wethouder moet je een visie hebben en kijken vanuit welke kant de informatie komt die je krijgt en waar het naar toe moet gaan. Daar moet je wel in sturen, want als je niet stuurt dan gaat het op een gegeven moment alle kanten op en dan heb je nog niks. Ik ben liever op drie onderdelen goed bezig dan dat je veel dingen doet, maar het niet afmaakt.
Je kan toch niet van al die onderwerpen alles weten?
Dat klopt je moet als wethouder de kennis binnenhalen, heel belangrijk daarbij is dat je geïnteresseerd bent in de mensen en in wat er gebeurt. Je moet begrip hebben voor ieder zijn mening, elkaar respecteren, maar ook de verschillende belangen kunnen afwegen. Vooral niet bang zijn voor concurrentie, dat zie ik juist als versterking. Als een ander iets meer heeft of daar beter in is, dan kan ik daar tegen aan schoppen, maar ik kan ook vragen stellen als ‘hoe doe je dat, hoe heb je dat voor elkaar gekregen’.
Wanneer gaan we vissen?
Mario Hegger is dertig jaar actief in de politiek, ook tijdens zijn werk bij de politie. “Ik had een bisschopsfunctie, dat houdt in dat je zelf je werkzaamheden invult, afwisselend thuis of op het bureau. Ik kon dat heel mooi combineren met de politiek, als raadslid, fractievoorzitter en later als wethouder. Ik ga nu even met verlof en dan voor een jaar terug naar de politie tot mijn pensioen. Ik heb inmiddels maar liefst tien kleinkinderen in de leeftijd van1,5 tot 11 jaar en die vinden het geweldig dat ik stop. Ze vragen nu al ‘wanneer we gaan vissen’? Zo gauw ik stop met werken, gaan we lekker weg en allerlei leuken dingen met ze doen. Ik ga van 70 uur in de week naar 36 uur, dat scheelt een hoop.”
Waarom ben je bij de politie gegaan?
Ik ben een mensenmens, een familieman en op 16-jarige leeftijd bij de politie gegaan, niet om bonnen te schrijven, maar om wat voor de mensen te betekenen. Bijvoorbeeld boeven vangen, een inbraak onderzoeken of een aanrijding afhandelen, want dat heeft een grote impact op mensen. Ik heb naast mijn werk bij de politie op bijvoorbeeld de Warmoesstraat en de Zeedijk altijd een andere baan ernaast gehad zoals acteur, bij een poelier en in de horeca. Dat was om naast al het negatieve wat je tegenkomt ook iets positiefs te hebben. Je komt met ‘gewone’ mensen in aanraking die beleefd en aardig zijn. Daardoor ben ik ook niet negatief of zwart/wit denkend geworden. Ik heb energie, ben opgewekt, nooit chagrijnig, hou van uitdagingen; dan hou je het lang vol.”
Hoe is het om wethouder te zijn?
Het wethouderschap is volgens Mario geen makkelijke baan. “Je moet goed met mensen kunnen omgaan van hoog tot laag. Of ik nou met iemand achter de bar praat of met de minister of de koning, dat maakt mij niet uit, het zijn gewone mensen. Ik behandel ze wel met een bepaalde vorm van respect, ik denk dat dat van belang is.” Niet iedereen reageert positief op zijn werkzaamheden als wethouder. ‘Dat klopt’ geeft Mario toe, ‘maar ze zijn altijd netjes naar mij toe. Hij geeft ruiterlijk toe dat hij ook niet van steen is, of zoals hij het zegt’, ‘ik ben geen stalen pipo’. “Ik heb van de week een toespraak gehouden over vier jaar oorlog in Oekraïne, dan zie je dat die vrouwen me iets willen vertellen, maar ik versta hun taal niet. Een van die vrouwen is haar broer de week ervoor verloren aan het front en ik hou zo’n vrouw dan even vast, en als ze om mijn nek valt en begint te huilen, schieten bij mij ook de tranen in mijn ogen.”
Zal je het niet gaan missen?
“Nee, ik ga andere dingen doen en ben altijd goed geweest in afsluiten. Vergeet niet, ik heb vier jaar geleden al het besluit genomen, nu nog even op volle kracht, maar de einddatum komt er aan en dat is goed. Dan eerst even rust en kijken wat er op mijn pad komt.” Ondertussen komt judoka Hendrik Koppe even langs om afscheid te nemen en die vertelt en passant dat Mario ooit judoka is geweest. Hij deed vanaf zijn zesde tot zijn twintigste aan judo, maar door wisseldiensten en blessures moest hij helaas stoppen. Hij heeft wel altijd aan sport gedaan zoals fietsen, hardlopen en zwemmen.
Weidevenner.nl neemt afscheid van Mario Hegger, een man met een visie en humor, altijd bereid voor een gesprek, filmpje of foto. Wij wensen hem voor de toekomst een goede gezondheid en veel plezier met zijn gezin.
Wilt u op de hoogte blijven van al het nieuws in Weidevenne, Kop West, Centrum en Beemster,
schrijf u dan in voor de nieuwsbrief.
